Vijftien.Eén camera.Eén obsessie.

Sindsdien is de vraag niet meer of ik dit graag doe. Wel hoe ver ik hierin kan gaan. Voor mijn vijftiende verjaardag kreeg ik mijn eerste echte body, een Sony ZV-E10 II. In augustus 2026 ben ik fotografie beginnen studeren op school — de richting start pas in het vierde jaar, dus koos ik het jaar dat me het vak leert.

Ter plaatse begin ik altijd op dezelfde manier: de volledige auto, in zijn geheel, meteen. Op straat weet je nooit of hij binnen twee minuten wegrijdt — dus zet ik eerst de beelden veilig die ik anders zou missen. Pas daarna ga ik zoeken: de hoeken, het licht, het detail dat maar vanaf één plek zichtbaar is. En als er tijd over is, film ik een paar shots om er een video van te maken.

Wat ik in een beeld zoek, is wat de eigenaar voelt als hij naar zijn auto kijkt, en wat een verkoopfoto nooit toont. Avondlicht dat over een flank loopt, een weerspiegeling die een lijn volgt, het moment waarop de machine ophoudt een voorwerp te zijn. Ik behandel elke foto als een filmbeeld: intentie, ritme, emotie.

Ook nu nog stop ik wanneer ik een auto op straat tegenkom. Hypercar of een oude bak die niets meer waard is, dat maakt niets uit: ik kijk ernaar, en als ik de kans krijg om hem te fotograferen, doe ik dat. Dit is wat ik met mijn leven wil doen.

Mijn echte moeilijkheid is niet technisch. Het is mijn leeftijd. Mensen openen mijn profiel, zien vijftien, en twijfelen — en ik begrijp hen. Tegenover mij staan fotografen die er al jaren zijn, videomakers die voor grote merken draaien, en de bijna-zekerheid van een goed resultaat. Je beelden toevertrouwen aan iemand van mijn leeftijd is een risico dat niemand hoeft te nemen.

Daarom vraag ik niemand om een gunst. Een professional verkoopt je zijn ervaring; wat ik heb is iets anders — ik heb alles te bewijzen. Niemand zal meer tijd in jouw foto's steken dan ik, omdat niemand het zo hard nodig heeft. Ik tel de uren niet: wie graag doet wat hij doet, werkt niet echt. Zo wil ik het verschil maken, en van deze passie mijn beroep maken.

Mowix begon met auto's en gaat ermee door. Maar wat ik eigenlijk fotografeer, is een moment dat voor iemand telt — een huwelijk, een horloge, een lancering, een voorwerp waaraan iemand gehecht is. De auto is mijn ingang, niet mijn grens.

Daar dient deze site voor. Om dat werk te tonen — en om mensen te ontmoeten die hun auto, hun merk of hun project graag genoeg zien om het groot te willen zien.